Mijn verhaal.
Ik zal me even voorstellen.
Ik ben Dees (1972) en tot 2011 was ik fulltime werkzaam als verpleegkundige in het Antonius Ziekenhuis. Ik was sportief; deed aan wedstrijdzwemmen en waterpolo. Daarnaast was fotografie mijn grootste passie. Ik maakte naast fotoshoots bij kinderfeesten en trouwerijen ook reclame foto’s. Met een foto studio aan huis en het idee om een eigen bedrijf hierin te beginnen, kwam mijn droom steeds dichterbij.
Op dat moment kon ik niet bedenken dat mijn leven een drastische wending zou krijgen.
Ik kreeg een nek hernia en net zoals velen in die tijd werd ik daaraan geopereerd. Dat was in 2012 en na de operatie kon ik mijn geluk niet op. Geen pijn meer, weer normaal opstaan en dingen oppakken. Net als voorheen. Ik dacht mijn leven weer terug te hebben.
De dag na de operatie veranderde echter alles.
Na overplaatsing naar een ander ziekenhuis kreeg ik van het ene op het andere moment geen medicatie meer. Dat zorgde ervoor dat ik cold turkey moest afkicken van morfine en spierverslappers. Met heel veel schade aan mijn centrale zenuwbanen als gevolg. Door meerdere epileptische episodes werd ook het resultaat van de hernia operatie ongedaan gemaakt.
De 3 jaren erna ben ik aan het vechten geweest om weer op de werkvloer terug te komen, om mijn fotografie passie weer op te pakken. Door veel te hoge doseringen morfine, spierverslappers en om de 1,5 maand pijninjecties te hebben gehad, lukte dit niet.
In 2014 werd eindelijk bevestigd dat ik een zenuwbeknelling in mijn nek en CRPS in mijn rechterarm/nek en linkerbeen/voet had overgehouden aan de dag na de hernia operatie. Volledige afkeuring volgde eind 2014. Ik lag toen al maanden 24 uur per dag, 7 dagen in de week plat op bed in de woonkamer.
Met zoveel pijn en het idee dat een camera vasthouden helemaal niet meer zou lukken, dat het me allemaal weinig meer deed.
Tot 2017 was er geen echte vooruitgang. Ik bleef ziekenhuis in en uit gaan met uitvalsverschijnselen en een lijf dat zoveel zenuwpijn te verduren had, dat het niet meer te doen was. Ik werd volledig rolstoelafhankelijk. De enige keuze die ik had was of afkicken van alle medicatie of euthanasie. Van het opnieuw werken naar een nieuw leven of “gewoon” stoppen. Een hele moeilijke en zware keuze met alle pijn die er was.
Met enorme ondersteuning van familie en lieve vrienden om me heen ben ik het gevecht aangegaan naar een nieuw, een beter leven!
In 2017 ben ik volledig afgekickt van alle verslavende medicatie en heb ik een vernieuwde neurostimulator gekregen. Samen met een lage dosering pijn medicatie vermindert deze de pijn met 60-70%. Na een revalidatietraject van bijna 18 maanden heb ik mijn leven weer op de rit gekregen. Zelfs als parttime roller want ik kan weer kleine stukjes lopen.
Met een goed uitgebalanceerd energielevel en dagritme kan ik weer genieten van alles om me heen; met familie en vrienden die me lief zijn kan ik weer leuke dingen doen. Ook sport ik weer met veel plezier. Fitness om het lichaam in conditie te houden, zwemmen en tafeltennis voor de gezelligheid van het samen sporten.
Tot slot, mijn passie.
In 2021 begon het weer te kriebelen, ik wilde weer gaan fotograferen!
Omdat op pad gaan met zware foto tassen en de studio aan huis niet meer haalbaar waren, ben ik gaan omdenken.
Met als gevolg dat ik sinds 2022 in een mini studio van 60x60 cm met een macrolens creaties maak van veren, licht en water.
Op deze site neem ik u graag mee op reis door mijn zelfgemaakte creaties.
Het parttime rollen en de chronische pijnen (CRPS) zullen er altijd zijn, het is maar hoe je daarmee omgaat.
Carpe Diem lieve allemaal !!
